Update

k ben al een poosje niet meer geweest om van me te laten horen. Ik voelde me niet echt lekker genoeg om te praten. Nu nog niet echt, maar moet ff wat kwijt.
De feestdagen waren op zich oke te doen. oud en nieuw was super, want vanaf de 29e heb ik een weekje bij C. gelogeerd. Dat was mijn vakantie!
Met oud en nieuw is mn zusje verloofd. Ze gaat waarschijnlijk 10 mei dit jaar trouwen. k ben blij voor haar, maar voor mezelf... kan ik wel janken.
Daarnaast had ik een droom die me aan het denken gezet heeft. k droomde dat k met mn zusje en C. zat te praten en dat mn zusje C. wist te manipuleren zonder dat ze het doorhad. En zo liet ze C partij kiezen voor haar. Uiteindelijk eindigde C en ik in een heus gevecht. Waarbij ik op een gegeven moment smeekte om te stoppen. Ze stopte niet, maar toen werd ik wakker.
k heb er even over nagedacht. En de droom is precies hoe k me voel. k voel me verraden. Zowel door mn zusje als door C. Ik kan niet alles meer met C. bespreken, niet omdat ik haar niet vertrouw op het feit dat ze haar mond houdt, maar omdat ik bang ben dat ook zij beinvloed zal worden door mn zusje waardoor ik weer iemand kwijt ben.
Ergens voelt alles tussen mn zusje en mij als een competitiestrijd. Ik weet dat t niet nodig is, maar het voelt toch zo. Mn zusje is altijd overal veel beter in geweest in ogen van anderen. En het is niet dat ik de beste wil zijn, misschien wel een keertje. Maar ik wil gewoon een keer de erkenning dat ik ook iets goed kan. Zonder commentaar of kritiek of een negatieve ondertoon. Als die erkenning er is, van vooral mn zusje. Maar ook mn ouders, is er altijd een maar. Het kan altijd beter, of ik had het niet zo gedaan of noem maar op. Misschien ben ik minder dan mn zusje. Maar wat goed voor mij is verdient ook de erkenning. Ik hoef de beste niet te zijn. Maar gewoon de erkenning krijgen.
Maar ja, dat is over mijn identiteit ook ver te zoeken. Vanuit mn zusje en mn ouders dan. K voel me zo laag bij hun. Nooit een keer een complimentje of iets wat je omhoog helpt. Maar altijd kritiek en commentaar, onder het mom van: ik heb het beste met je voor, het is advies en dat soort shit.
Is het werkelijk zo veel gevraagd om gewoon een keer te zeggen dat je iets goed vindt?

Oh bah nog meer shit

Hey,
Men... ik heb er denk ik een aanleg voor om mezelf steeds dieper in de problemen te werken.
Ik had al eerder geschreven over het forum waar mijn zusje beheerder is. Vanavond stond ze voor de deur om mijn vader op te halen. En gaf dus te kennen dat ze erachter is dat ik daar ook zat.
Ik snap haar woede. Ook die van anderen van het forum.
Ik hoop alleen dat C. er niet afgegooid is vanwege mij. Zij heeft er niks mee te maken. En ik weet hoe belangrijk veiligheid is. Daarom ook die woede. Niet meer dan logisch. Alleen ik ben er weggegaan omdat ik niet wilde dat ik juist zulke lieve mensen, en mensen die hetzelfde meegemaakt hebben, langer voor het lijntje wilde houden.
Het was wel moeilijk voor de delen om er afstand van te nemen. Ik weet dat Megan er nog wel kwam. Het forum was echt haar plekje geworden. Ik was er echt niet oke mee. Was ook best pissed toen ik erachter kwam. Maar hoe kun je iemand kwalijk nemen om zn plekje te zoeken? Ik kon haar ook niet tegenhouden. Toen ik definitief het account wilde laten opheffen, kon ik er niet meer in omdat het wachtwoord veranderd was.
Ik baalde, maar het punt was duidelijk.
Het is nooit mijn bedoeling geweest om mensen te kwetsen, al lijk ik daar een kampioen in. Het is net als Megan mijn bedoeling geweest mijn plekje te vinden. Bij mensen die je snappen. Mensen die begrijpen waar je het over hebt, zonder dat ik alleen C. lastig val. Ik wist wel dat mn zusje daar zat, anders had ik geen schuilnaam aangemaakt. Ik heb zoals ik al eerder schreef, haar wel gemeden in bepaalde dingen die ze schreef. Juist voor haar veiligheid, en de mijne.
Ergens wil ik kruipend op mn knieen mn excuses aanbieden. Maar aan de andere kant, het liegen was niet goed, dat wil ik ook echt niet zeggen. In een ander opzicht, en ik weet nou niet of dat de mijne is, of van iemand van binnenuit, maar dat inzicht zegt dat ze het ergens ook wel verdiend heeft. Door al dr denigrerende woorden, en op het andere moment: ik ben er hoor als je praten wil. Schijnheilig en achterbaks. En in een manier, ben ik niet anders. Ik bedoel: heb bewust keuzes gemaakt, terwijl ik wist dat de mensen er kwetsbaar zijn. Alleen ik heb het nooit naar hun bedoeld. Zelfs niet naar mijn zusje. Ondanks dat ik dat soms wel zou willen.
Ik ben te begaan met mensen om dat bewust naar hun te doen.
Ik heb haar een mail gestuurd met een zin dat ik het uit wil leggen, en dat mijn bedoeling niet slecht geweest is. En dat als ze uitleg wil, dat ik dan met haar af wil spreken.
Ben benieuwd hoe het verder gaat lopen.

Morgen een afspraak met de psychiater. Over evt diagnoses en medicijnen. Vind het best eng. En de 10e krijg ik te horen of er iets geregeld is voor verder onderzoek naar de DIS.
Ik begin erg te schemeren. De meningen binnen zijn ook erg verdeeld. De een vind het net goed voor mn zusje. De ander is overstuur omdat ze bang is nog meer mensen om zich heen kwijt te raken. Megan weet niet waar ze nu haar toevlucht moet zoeken.

Mijn moeder reageert trouwens goed op de chemopillen. Ze heeft weinig last van bijwerkingen. Dat is wel een opluchting. Maar vooral ook dat ze stukken minder pijn heeft.
Dat was het wel weer.
Tot schrijfs Meg

een ultra- speedy update

even een korte, feitelijke update, want meer zit er op het moment niet in:

Inmiddels al 2 intakegesprekken gehad. En vrijdag de evaluatie. Ze gaan dus eerst via een instelling gespecialiseerd in DIS de diagnose geven of uitsluiten. En daarna stellen ze een behandelplan op. De diagnoses PTSS en B.E.D. die we van een andere hulpverlener kregen, blijven staan. En hebben nu 2 diagnoses erbij. De obesitas. Het is overgewicht, dus geen officiële psychische stoornis, maar omdat het psychisch ook zijn gevolgen heeft, wordt ie wel genoemd. En daarnaast een matige depressie.

Er is slecht nieuws over mn moeder. In het kort: de nieuwe injecties doen het niet. En ze moet donderdag aan de chemo. Verder een hoop gedaan, een hoop weggeweest. Er lijken nieuwe veranderingen te komen, maar dat zal later blijken.
Ik ben moe: ik duik mijn bed in.
tot schrijfs! Meg

Afgelopen nacht en dag

Het is een chaotische nacht en dag geweest. Gisteravond toen ik zoals gewoonlijk bij mijn ouders vandaan naar huis ging heb ik sterke medicijnen van mijn moeder meegenomen. Dat was omdat ik al een poosje niet meer weet waar ik het zoeken moet. Ik heb er veel over nagedacht. En steeds weer kwam het terug. En ook steeds harder. Uiteindelijk besloot ik om er een einde aan te willen maken. Ik zat wel met mijn beestjes en met mensen uit mn omgeving die van me houden, maar dat is niet genoeg meer. Als het leven geen uitzicht meer heeft, zou je dan jezelf moeten blijven martelen door er voor hun nog wel te blijven? Ik vond de gedachte van wat ik achter zou laten verschrikkelijk, maar de opluchting leek me des te groter.
Ik had de afgelopen week ook al afscheidsbrieven geschreven naar verschillende mensen. En een soort planning wat ik moest doen. Om te zorgen dat de beestjes goed terecht komen. En zelfs een aantal wensen voor de uitvaart op een rijtje gezet. Ik was er helemaal klaar voor, en toen nam Thea mij over. Thea is een kleintje van 9. De rest heb ik allemaal van horen zeggen, van binnen of van C. En ze hebben van binnen uit ook een aantal plaatjes/filmpjes laten zien van wat er gebeurd is, toen ik er niet zat.

Toen Thea naar voren was, werd er aangebeld bij de intercom van beneden van de flat. Het bleek de politie te zijn. Toen Thea de voordeur opendeed, stond daar in eerste instantie alleen een agente. Het was heel overweldigend voor Thea, maar heeft keurig gedaan wat ze moest doen. Die agente vroeg of ze aan het juiste adres was, en vroeg of zij en dr partner en het ambulance personeel binnen mochten komen. En waar of ik de pillen had. Dus zei Thea: boven, ik pak ze wel even. Ze kwamen achter haar aan om er natuurlijk voor te zorgen dat we niet nog wat achter hielden. Toen echt bleek dat ik niks ingenomen had, namen het ambulance personeel de pillen mee. Ze konden weinig doen, omdat zij echt puur en alleen voor het medische plaatje zijn. Door die medicijnen had ik in coma kunnen raken. Al bij een minimale overdosis. Tja, door mijn eigen medische achtergrond, wist ik wel wat ik hebben moest.
Ze stelden met zn allen een aantal vragen, en de agente belde de crisisdienst. Om te kijken of zij verder nog wat konden doen voor me. De agente vond ons rustig ogen, maar dat was door 2 redenen: C. had gemeld dat ik dis heb, waar ook een nogal agressieve jongen tevoorschijn kan komen. En er was een klein meisje. 2e reden: BANG een heel bang, klein meisje van 9 zagen ze.
Uiteindelijk is er afgesproken dat we vandaag de huisarts en instelling zouden bellen waar ik in mijn intake fase zit. En dat ik op dat moment een vriendin zou bellen die naar me toe zou komen, of ik naar haar. Ik ben uiteindelijk bij D. blijven slapen.
We hebben wat gepraat, en gehuild. En het was fijn dat ze er was. Weinig geslapen. Vanmorgen zorgde haar man voor een lekker ontbijtje voor D. en mij. Ik had ook weer een beetje contact met C. gehad ondertussen en die zei ook dat ze contact had gehad met mijn moeder. AUCH.
Uiteindelijk met de staart tussen de poten naar mn moeder gegaan. Ze was op zich heel begripvol. Maar ook een beetje zoals ze altijd is: alles in controle willen hebben. Ik ben wel enorm blij met de moeite die ze genomen heeft over de hele dag voor me.
Toen eerst naar huis gegaan, de nodige telefoontjes gepleegd, en daarna door naar mn moeder. Nadat mn vader thuiskwam, vertelde mijn moeder het hele verhaal aan mn vader, die nog van niks weet, en ook niets aan had zien komen. Daarna ben ik 2 keer op de bank in slaap gevallen. Nadat ik eten gehaald had, was ik weer wat ontspanner. Nog steeds zwaar depri.... Dat masker is moeilijk om af te houden. Ondanks dat ik bij mn ouders was, die allebei wisten dat ik zo in de put zit dat ik er een eind aan wilde maken...
Avond is vergeleken met de situatie erg rustig verlopen.

Ik weet het niet meer = (c. lees deze blog NIET)

Ik weet het niet meer. Ik zie geen uitweg meer. En op tv ging het ook alleen maar over mensen die pijn hadden en dood gingen of dreigden te gaan. En een bijna dood ervaring. Daarin werd gezegd dat die persoon niet meer terug wilde (naar leven op aarde) omdat hij waar hij op dat moment zat geen pijn voelde. Ik ben bang voor mn omgeving. Ik ben bang om het uit te voeren. Bang waar ik terecht zal komen. Ik zit zelfs in mn hoofd al te plannen waar mijn beestjes heen moeten, en in mn hoofd zoek ik al naar woorden om in een afscheidsbrief te schrijven.
Maar ergens kan al die angst me niks uitmaken. Want ik wil van alle zooi af. Ik wil geen pijn meer. Ik wil geen teleurstelling en afwijzing meer. Ik wil geen rotzooi meer! Maar het lijkt alsof ik er niet vanaf kom.
Ik geloof in God maar durf zelfs Hem niet toe te laten. En de mensen die mij kennen, weten wat dat betekent. Ik heb tijdens een telefonische intake afgesproken geen stomme dingen te doen, maar ergens heb ik het gevoel dat ik die belofte niet na kan komen. Ergens wil ik helemaal niks meer. Aan de andere kant wil ik dat mensen zien hoe serieus het is. Maar ja.. hoe kunnen mensen dat zien als je ze niet genoeg vertrouwt om dat te LATEN zien?
Ik hoop tot schrijfs Meg


Ps. C, als je toch gelezen hebt en in de rel geschoten bent... Ik heb je gewaarschuwd!

Nieuw deel aan de blog

Ik heb een nieuw onderdeel aan de blog toegevoegd. Ik heb allerlei plaatjes gevonden waar allerlei vragen op staan. Filosofisch idee...De vragen staan in het engels. Ik antwoord in het engels (zelf) of vertaal de vraag in het NL en antwoord in het NL.
Ik probeer die vragen en de blogs te scheiden van mekaar, zodat je kunt kiezen wat je wilt lezen. Als dat lukt, verwijder ik mn creatieve blog ook en plaats ik het allemaal op 1.
Tot schrijfs Meg

Rommelige dagen

De afgelopen dagen waren erg rommelig. Heb heel veel gedaan, wat eigenlijk ook heel positief is, maar ook des te vermoeiender.
S. kwam me helpen met het opruimen van mijn huis vrijdag. Ze bleef donderdag slapen. Alleen daar zat wel een valkuil, want 1 van de delen (mijn benaming voor alters/persoonlijkheden) is nogal sex belust. Letterlijk en figuurlijk pakt ze wat ze pakken kan. En zo is er al 3 keer iets gebeurd tussen ons lijf en met S. Ik weet er niks van, want ik ben het niet geweest. Maar dat maakt het ook wel weer moeilijker. Megan heeft uit alle macht het lijf zo weten te vermoeien, dat er niks KON gebeuren. gebeurde ook niet, maar vrijdag zouden we opruimen en dat kostte wel 3x zoveel energie. Het ging niet hard, maar daarom was ik des te blij dat S. er was om te helpen.
Daarnaast vierde mijn moeder zondag haar verjaardag. Het huis moest nog aan kant, dus zaterdag heb ik daar ook nog geholpen met opruimen, schoonmaken en de laatste boodschappen. Was ook nog even langs de slager voor worst. ik nam meteen wisselgeld van mama's koor mee en een cdtje met foto's van het straatfeest, waar hij aan mee heeft geholpen. Ik heb 3x geprobeerd te mailen, maar geen van alle keren kwam het aan. Toen kreeg ik van hem voor de moeite een warme grilworst!! KWIJL KWIJL.
Mijn ouders ook een flink stuk gegeven. En toen ik mn broodjes aan het smeren was zei mn vader dat hij nog wel een stuk lustte. Toen een hele discussie, waar ik ergens ook bang werd voor mn vaders agressie. Toen heb ik toch nog een stuk afgesneden, voor hem, mn moeder en mezelf. En mn broodje ermee belegd, en toen was het op. Hij had mij ondertussen ondankbaar genoemd, maar liet wel het stuk wat ik afgesneden had liggen. Wie is er nou ondankbaar! Het kwetste me. Zowiezo dat ik maar alles moet delen als ik een keer wat heb... Daarnaast de manier waarop en dat ze geen nee accepteerden. Mijn moeder ook niet, die begon ook nog ff lekker een discussie erover. Ik zat te huilen omdat het me kwetste, maar het leek ze weinig te doen. Uiteindelijk ben ik om kwart over 6 weggevlucht daar.
Ben de rest van de avond van slag geweest.
Zondag mn moeder ook weer veel geholpen omdat mn vader het teveel moeite vond om te helpen. Toen kwam er op een gegeven moment een stel met een tweeling van bijna 11. Daar komen mijn katten vandaan. Ik verwachtte dat ze zich zouden gaan vervelen, dus heb ze meegenomen, lopend, naar mijn huis om ff met de katten te spelen. Het betekende wel dat ik mn moeder in de steek liet, maar ik trok het ook ff niet meer. Werd mij ook een beetje teveel. De meiden vonden het geweldig. Ze vonden ze vooral erg gegroeid. Achteraf bleek dat mn vader mn moeder toen net zo goed hielp als aan het begin. Wat een eikel! Toen samen gegeten met mn tante, haar vriend, mn oom en oma, allemaal van mn vaders kant. 's Avonds nog meer visite gehad. druk druk druk.
Gisteren ook nog visite, mn tante en oma van de andere kant. Ook weer heftig gesprek gehad. Dus ben nogal aan het eind van mn latijn. Zelfmoord klinkt ook steeds aantrekkelijker. En begin er steeds meer over na te denken. Het beangstigd me.
Ik heb van het weekend een aantal keer gedacht en getwijfeld om de huisarts te bellen. Met spoed... Mn moeder gaf gisteren ook aan dat als ik te laat ben, of niet bel/sms wanneer we hadden afgesproken dat ze er bang voor is dat ik er een eind aan maak. Blijkbaar kent ze me toch wel... EEN BEETJE.
Net ook nog met een vriendin op msn gezeten. Ze is een paar maanden geleden naar Belgie verhuisd, dus mis haar heel erg. Ze heeft toen in het begin meegekregen dat ik DIS had.... Later waren de delen zo bang geworden dat ze zich een poosje verschuilden. En daarna nog een keer hetzelfde rondje... Ik dacht dat op Goddelijke wijze de dis weg was. Toen de delen zich toch weer lieten zien, heb ik naar iedereen verzwegen hoe of wat. Alleen mijn 2 beste vriendinnen weten ervan. En natuurlijk de hulpverleners. Vrijdag had ik trouwens ook het telefonische intake gesprek dat ik donderdag zou hebben. Door miscommunicatie miste ik dat gesprek. Ik trok me terug om te praten en ondertussen ging S. gewoon door met opruimen en schoonmaken. Na het gesprek stortte ik zo in dat ik in slaap viel. Ik ben 20 minuutjes weggeweest. En daarna  zag s. wel dat ik in slaap gevallen was. Ze had er gelukkig wel begrip voor.
Ik heb om 4 uur afgesproken om te kijken of ik kan oppassen 2x per week. ik ga nog heel ff slapen voor ik heenga. Want het slapen is ook prut de afgelopen dagen.
Tot schrijfs Meg

Breakdown

Gisteravond smste een vriendin van me hoe het ging. Ik heb een ingewikkelde geschiedenis met haar, dus het is lastig haar te vertrouwen, maar aan de andere kant leest ze mij beter dan iemand anders. Dus een enorm dilemma. Ik smste terug dat het kut gaat en dat ik het er wel over wil hebben, maar dat als ik er OOIT achter kom dat ze t doorgeluld heeft, we nooit meer vriendinnen zullen zijn. Toen belde ze. En kwam het hele verhaal en alle angst erbij los. Ze was heel begripvol en luisterde. Iets wat ik op zo'n diep niveau best gemist heb. Ik heb al mn verdriet en dingen eruit gegooid. Durfde het gisteren pas voor het eerst uit mn mond te krijgen. Heb het C. mijn moeder, D. en niemand nog verteld dat het zo serieus is dat ik waarschijnlijk het huis uitgezet word. En zelfs misschien mijn verjaardag niet eens kan vieren.
Ergens heb ik wel al aan het idee kunnen wennen om weer naar mn ouders te gaan. En ergens geeft t veel rust. Maar ook veel angst. Wat kan ik meenemen, wat moet ik wegdoen? Erg lastig! En eng vooral. Ze heeft beloofd dat ze er voor me zal zijn. Al is het alleen maar aanwezigheid. En ze zal helpen met inpakken enzo. Ik weet nog niet in wat voor termijn ik wegmoet, want moet de brief nog ophalen bij de tnt. Maar dat het eraan zat te komen was al een poosje.
S. heeft ook voor me gebeden, en ervaarde God sinds tijden weer. Hij was heel troostend en liefdevol. Gaf me heel veel rust. Vervolgens sliep ik pas na half 3. Maar doordat ik zoveel stress kwijt was, werd ik vanmorgen met koppijn wakker. Zo vast heb ik geslapen.
Ik zit nu te wachten op de telefonische intake. Ben benieuwd. Ze zouden tussen 11 en 1 bellen, maar inmiddels is het 5 over half 1. Is niet best voor mn stressgehalte om me zo lang te laten wachten! Nou ben ik om half 10 gebeld, door onbekend nummer. Maar word de laatste tijd veel door call centers gebeld. Maar die van de intake zouden dus ook anoniem bellen. Hoop dat de telefoon nou toch wel snel overgaat.
Tot schrijfs Meg

Excuses

Via deze weg wil ik even kort mijn excuses maken naar C. In het bericht over mijn zusje en het vertrouwen wat weer compleet de grond in geboord is, heb ik geschreven dat het nog af te wachten is of C. te vertrouwen is. Ze weet gelukkig dat het puur en alleen een uiting is van frustratie en angst. Maar wilde het via deze weg toch even netjes afsluiten.
C, Ik hou van je! Ik beschouw je als iemand die ik eigenlijk nooit zo dichtbij durfde te laten. En toch sta je er! Je betekent meer voor me dan dat ik ooit dacht dat een vriendin voor mij zou KUNNEN betekenen.
Dit is een halve liefdesverklaring... Maar puur en alleen vriendschappelijk bedoeld.
In eerste instantie wou ik iets cynisch schrijven. Cynisch naar jou, sarcastisch naar iemand anders. Nieuwsgierig naar wat? Vraag me maar op msn. Dat ga ik hier niet schrijven.
Tot schrijfs Megenco

Frustraties

Ik ben boos. Ik zat net greys anatomy te kijken. 2 weken terug was die schietpartij. De mensen die erbij betrokken zijn hebben binnen een week, volgens die psychiater ALLEMAAL, PTSS. Dat is post traumatische stress stoornis. Dat is flauwekul. Ten eerste heb je dat niet binnen een week ontwikkeld. Ten tweede ook niet zo snel gediagnostiseerd. En ten derde reageert iedereen anders op een traumatische ervaring. De een gaat op de vlucht, de ander pakt juist alles positief aan. Noem maar op. Dat ze een klap hebben door een trauma kan ik niks anders dan snappen. Maar dat uit zich in andere dingen dan PTSS. En van wat ik zag... zijn er naar mijn mening maar 2 die voor de diagnose in aanmerking zouden komen. Dus wat de schrijvers ook aan het doen zijn daar.... onderzoeken wat het precies inhoud voordat je de helft van de karakters ermee opzadeld, kan er niet vanaf. Ik word daar boos over. PTSS is niet zomaar iets. Het is eng, eng, en nog veel enger. PTSS valt onder de angststoornissen. En heeft meer voor nodig dan een paar nachtjes niet slapen.

Nu ik dit zo aan het schrijven ben, vind ik zelf en jij waarschijnlijk ook dat ik behoorlijk heftig reageer. Het is niet raar. Maar wat er eigenlijk uitkomt, als ik heel eerlijk ben. Is angst. Puur angst. Donderdag kruipt dichterbij. Aan de ene kant duurt het nog een paar dagen. Maar aan de andere kant komt het te snel naar me toe. Ik ben bang. Als de dood om mensen toe te laten. Weer mensen te moeten vertrouwen. Weer mensen die je enorm kunnen kwetsen. Omdat ze een zwakke plek van je kennen. Ik word boos omdat ik ook bang ben om te voelen. Ik ben bang om verdriet te hebben. Om me rot te voelen. Ik blokkeer alles. Ook geluk en blijdschap. Ik lach, maar ben niet blij. Ik ben bang omdat ik als ik mijn gevoel toe ga laten, niet meer bijkom van het janken. Ik wil niet alleen zijn als ik me zo rot voel. Ik wil ook niks voelen, omdat ik bang ben dan een gevaar voor mezelf te worden. En ik ben bang voor mijn angst. Bang dat als ik gevoel toelaat, ik bezwijk.

Ik was vandaag met een van mijn 2 beste vriendinnen weg. We hebben een leuke dag gehad, waar ik regelmatig half weg was. Dat ik wel alles meekrijg, maar zelf niet in staat ben om te reageren. Op die momenten is er ook iemand anders half half. Die persoon reageert dan. Op die manier kan het ook heel makkelijk weer terugwisselen, maar is ook slopend. Dat wisselen en dat half half aanwezig zijn vreet energie. Het maakt ook verwarrend. in tijd, plaats en ideeen als: wat zei ik net? of wat was ik ook alweer aan het doen.
Het kan ook wel grappig zijn. We stonden namelijk in de winkel waar ze ook (geheel onverwachts) poppenspullen verkopen. Een soort maxi cosi die ook als buggy kan en wieg en weet ik veel. 1 van de personen in mij is een meisje van 9. Qua intelligentie is zij echt wel 9. Misschien wel ouder. Emotioneel gezien net 4. Maar zij heeft een pop en kwam dus half door. En stond dus half met die buggy te spelen. D. die vriendin van mij, was ff verder in de winkel dus Thea gilde half door de winkel: D. mag ik mijn pop halen om met de buggy te spelen? Je wil niet weten hoe rood je hoofd dan wordt!!! Haha. Ergens is het heel grappig. Aan de andere kant, op dat moment, niet echt. Je weet dat mensen je raar aankijken. En dat ze het niet begrijpen. En aan de andere kant is het ook zo lief dat het me niks kan schelen.
Zo... die lading ben ik weer een beetje kwijt.
Tot slot, nog een keer: MIJN ZUSJE IS EEN BITCH
Tot Schrijfs: Megenco

Teleurstelling

Gadverdamme! Vandaag is echt mijn dag niet.

Ik kon al moeilijk mijn bed uit komen voor de kerk vanmorgen. En heb aan 10 minuten fietsen naar de pont genoeg. Nu was die hele weg opengebroken, dus moest ik behoorlijk omrijden, dus was 10 minuten te laat. De pont die ik toen had, betekende dat ik moest racen zodra ik aan de overkant was. Ik stond op de pont met Stef en Joke, maar het enige wat ik me nog herinner is dat we bij de pont waren en dat ie nog moest aanmeren.

In de kerk ben ik een aantal keer tijd kwijt. Maar op zich een goede tijd gehad. Was blij dat het me lukte vandaag om weer lekker te komen. Tijdens de dienst gingen we het avondmaal vieren. Echt super. We moesten 2 aan 2. En een maatje van me in de kerk (10 jaar) kwam meteen naar mij toe. Zo lief. Hij wou met mij. Bij ons hebben we geen zondagsschool. Daar hebben we te weinig kinderen voor en te weinig ruimte. We hebben wel een creche voor de kleintjes die de dienst niet uit kunnen houden. Maar mn maatje kan dat heel goed. En kwam dus meteen naar me toe. We moesten voor mekaar bidden en dan het avondmaal nemen. Toen mn maatje voor me ging bidden smolt mn hart. Hij had het erover dat hij blij was dat ik er weer was, en dat hij me zag lachen. Hij bad ook voor me dat ik NOOIT meer verdrietig zal zijn.... zooo lief. Toen had hij het er ook nog over dat hij graag voor mij bid dat mijn moeder door God weer beter wordt. Ik stond echt helemaal perplex. Ik heb hem daar niks over verteld. En ook niet aangegeven dat ik niet goed in mn vel zit ofzo, maar dat kwam uit hem! Ik was vertederd en geraakt op hetzelfde moment.

Na de dienst waren er een aantal mensen die graag een praatje met me wilden maken. Ik had daar niet zo'n behoefte aan, maar toch... beleefd blijven... Zij hebben mij blijkbaar net zo gemist als ik hun. Alleen op zich ben ik best op mezelf. Toen ik wegging en met mn jas aanstond in de hal, stonden daar R., I., M. en nog een paar mensen. Ik stond half met mijn jas aan toen M. me aansprak over hoe het is en dat hij me gemist heeft in de kerk. Ik weet niet waarom, maar kan M. niet altijd peilen. Dat zal zijn afrikaanse achtergrond wel zijn. Nu was hij erg begripvol en luisterend. Erg fijn.

Toen ik naar buiten liep, fluisterde ik tegen I. dat ik blij ben voor hun dat zij en R. een stelletje zijn. Ondertussen deed het onwijs zeer, want ik vind hem al tijden leuk. Leuk leuk. Het doet mij erg zeer dat ze samen zijn, omdat ik graag gehad had, dat hij voor mij zou gaan. Toen ik het gezegd had, liep ik naar buiten, en voelde ik R. zijn hand heel zacht en voorzichtig over mijn rug glijden. Deed mn hart overspringen, en ik keek heel even en zag dat hij me probeerde moed in te "praten" en een soort teken van: hou vol meid. Het voelde fijn en lief dat het bij hem vandaan kwam. Ook deed het zeer, juist omdat het fijn is, maar hij bezet is.
Met een steek in mn hart reed ik naar huis. Mn ouders huis. Ik woon op mezelf, maar zit vanwege geld en internet vaak en veel bij mn ouders.

Ik ging op msn. En 1 van mn beste vriendinnen dacht dat ik Megan was. Dus knalt eruit dat mijn zusje een Bitch is in het engels. Dus ik vroeg 'want?' Dus zij het uitleggen en zelf laten lezen wat er is. Ergens denk ik dat ik dat beter niet had kunnen lezen. Zo vals, zo gemeen en vooral zo onverwacht. Om mn ei kwijt te kunnen heb ik een poosje op een forum gezeten waar ik wat info over mezelf verdraaid heb, want toen ik de ledenlijst zag, zag ik dat mijn zusje beheerder is van... Geen probleem. Ik deed gewoon mn ding en ontweek haar een beetje. Ik kon er lekker mijn draai vinden, maar las af en toe ook dingen van mijn zusje waarvan het opnieuw een klap in het gezicht is. Het heftigste was dat ze het het beste vond voor mijn vader als hij van mn moeder zou scheiden. Ik weet dat ze het niet makkelijk hebben, maar dit slaat alles!

Nu had ze een berichtje geschreven. Een stuk wat ze van oma over de mail toegestuurd heeft gekregen. Het ging over zusters. Beetje oude uitdrukking, maar goed, verder een mooi stuk. Ze kreeg een aantal reacties en reageerde toen zelf weer terug. Ze zei daarin dat ze geen goede zus heeft (ben de enige) en ook geen goede moeder. En dat ze gelukkig wel vriendinnen heeft die als zusters voelen.
Dat was een steek in mn hart. Ik doe altijd zo mn best voor haar. Voel me al minder door haar omdat zij het IQ heeft voor Gymnasium. Heeft hem niet afgemaakt, maar is wel slim genoeg. Maakte het niet af vanwege de dis. Ironisch he. Ik heb me altijd minder gevoeld dan mn zusje, want wat ik ook deed, zij deed het ook en was er veel beter in dan ik... Ik heb altijd geprobeerd mezelf te bewijzen. Vooral naar mn zusje. Ik doe zo mijn best om een zus voor mijn zusje te zijn. Ik steek mn nek voor haar uit. Maar ze laat me niet toe. Nou moet ik wel zeggen dat ik het ergens wel snap. Het feit dat het moeilijk is om mensen toe te laten dan... Maar ze schreef dat ik geen goede zus ben.
Verder zijn er wel meer dingen die ergens niet kloppen. En ergens heb ik altijd mn ogen ervoor dichtgedaan en het genegeerd, omdat het toch mijn zusje is. Ik heb maar 1 zusje. Ik heb geen broers of zo. Ik heb wat dat betreft alleen haar. Dit deed echt zeer. Ik was in staat om er wat van te zeggen, maar dan zou mn dekmantel naar de klote gaan. Men... Het doet echt zeer. Ik ben van plan als ik wat rustiger ben een brief te schrijven. En daarmee een contact van 1 op 1 te verbreken. Kijk met verjaardagen enzo kun je mekaar niet ontlopen. Ik ben ook niet iemand die rotzooi schopt, maar zal haar wel zoveel mogelijk uit de weg gaan.

Het doet zeer. Echt elke keer als ik iemand toelaat, als ik iemand vertrouw, dan word ik keer op keer teleurgesteld. Ik hoop dat het met C. anders is. Uitzonderingen bevestigen de regel. Elke keer weer vertrouwen en elke keer weer meer teleurstelling... Ik ben er zat van!
Ik baal van het geklaag, maar ja... er komen hopelijk ook wel positieve berichten.
Tot schrijfs Megenco

We gaan van start

Hoi allemaal,

ik ben Megenco. Ik ben een jonge meid van bijna 24. Deze blog is therapeutisch bedoeld voor mij. Om lekker alle zooi, maar ook alle positieve dingen van me af te schrijven. Het zal absoluut geen makkelijke blog worden om te lezen, want ik ben een heel getraumatiseerd persoon. Ik heb DIS, meerdere persoonlijkheden waarmee ik mijn lichaam deel, ik ben zwaar-depressief, ik heb een eetstoornis, dus een hoop narigheid. Op het moment zit ik zo in de knoop dat mijn huishouden en de zorg voor mezelf er ook nogal bij inschiet.

Waarom andere mensen met die zooi lastigvallen?  Tja, wie wil lezen, leest het, wie niet, die niet. En het is niet dat ik er iemand mee lastig wil vallen, maar gewoon van me af schrijven. En voor hetzelfde geldt hebben mensen er nog iets aan. Omstanders of lotgenoten, of ikzelf. Deze blog, is voor alle persoonlijkheden om te schrijven als ze willen. Zo niet, dan is dat ook prima. Onder de blogs (hoop ik) dat iedereen gewoon zijn of haar naam zet, waardoor het voor iedereen duidelijk is wie er geschreven heeft.

Wat ik nog even heel duidelijk neer wil zetten is dat als iemand anders dan ik geschreven heeft, dat betekent dat ik daar niet verantwoordelijk voor ben. Dit is ONZE blog. Wij uiten wat we willen. Het is vaak ook niet persoonlijk, maar gewoon een emotie die geuit moet worden. Als er bijvoorbeeld de naam thea onder staat, is dat niet een stukje waar je reacties geeft naar mij, maar naar thea. Elke persoonlijkheid is een persoon! Ga aub ook zo met ze om, al kan het vreemd zijn voor sommigen.

Nu even luchtig over mij:
Ik woon al 3 jaar op mezelf in Noord Holland. Ik woonde de eerste 2,5 jaar met een vriendin samen, maar doordat dat zo misging was het op een gegeven moment geen vriendin meer te noemen. Uiteindelijk is zij vertrokken, met tegenzin, maar ze ging. En woon ik nu al een poosje alleen met mijn beessies. Ik heb een parkietje genaamd Sanka. Ik heb haar vanaf het begin dat ik op mezelf ging. Sanka is dus al 3,5 jaar. Daarnaast heb ik 21 september 2 nieuwe huisgenootjes geadopteerd: 2 kittens. Genaamd Pumbaa en Meeko. Zij zijn 12 juli (op mijn opa's verjaardag) geboren. Ik heb veel plezier met en van ze, maar het zijn ook boeven!

Tot zover de eerste blog. Voor een eerste blog, weten jullie al een hele hoop van me.
Tot schrijfs!
Megenco